Αθήνα 28/4/2026
Πριν λίγες ημέρες θέλησα να επισκεφτώ μια κυρία, γιαγιά πλέον, που με βοήθησε τα 8
χρόνια που διακονούσα το Αρεταίειο Νοσοκομείο, εδώ στην Αθήνα!
Πλέον τα χρόνια πέρασαν, και ολομόναχη, αφού δεν έχει κανέναν συγγενή ώστε να ακουμπήσει τον πόνο της,
νοσηλεύετε ολομόναχη στο νοσοκομείο που φέρει το όνομα Της Παναγίας μας.
Τον Ευαγγελισμό.
Μπήκα στο θάλαμο και την είδα μόνη της, μεταξύ άλλων γιαγιάδων που δοκιμάζονται αυτές τις ημέρες με την υγεία τους.
Γύρω της, μηχανήματα μετρούσαν τον χρόνο με τον ρυθμό της αναπνοής της. Δεν είχε κανέναν. Κανένα χέρι να σφίξει, καμιά φωνή οικεία να την προσφωνήσει. Και όμως, εκείνη με κοίταξε και μου μίλησε για τη συντροφιά που κανείς δεν βλέπει.
«Τα βράδια» παπαθανάση, μου είπε, «όταν φεύγουν όλοι, όταν ησυχάζουν οι ασθενείς και τα βήματα στο διάδρομο σταματούν, τότε έρχεται Εκείνη».
Εκείνη που διακονείς εσύ τον Αύγουστο!
Μου μίλησε για την απέραντη ηρεμία που απλώνεται σαν πέπλο πάνω στο νοσοκομείο. Τότε, είπε, που μόνο ο σταθερός, μονότονος ήχος των μηχανημάτων υπάρχει σαν να μετράει την μοναξιά μου, τότε συμβαίνει το αόρατο.
Εκεί διακρίνει. Εκεί νιώθει. Εκεί βλέπει.
Την Παναγία!
Τη διαισθάνεται να στέκεται δίπλα της , εκεί που δεν χωράει άλλο κρεβάτι, εκεί που δεν περπατάει νοσοκόμα. Την ακουμπάει σαν να είναι ζεστή ανάσα δίπλα στο πρόσωπό της. Μου είπε πως η Παναγία δεν έρχεται με φως και δόξα, έρχεται σαν την ησυχία, σαν την υπόσχεση ότι υπάρχει Κάποιος που δεν ξεχνάει.
Ολομόναχη στη γη είμαι παπαθανάση μου όπως γνωρίζεις. Κανέναν συγγενή δεν έχω. Κι όμως, τα βράδια, όταν το νοσοκομείο παύει να είναι κτίριο και γίνεται σιωπή, γνωρίζω ότι δεν κοιμάμαι μόνη μου…
Και καθώς την άκουγα, αναρωτήθηκα: πόσοι άραγε από εμάς έχουμε δίπλα μας αυτό που εκείνη βρίσκει στην απόλυτη μοναξιά της; Κι αν η Παναγία επιλέγει ακριβώς εκεί να φανεί όχι στην πολυκοσμία, αλλά στο άδειο δωμάτιο, τη νύχτα, ανάμεσα στα μηχανήματα και σε έναν άνθρωπο που κανείς άλλος δεν θυμάται;
Έκατσα ώρα δίπλα της αν και ένιωθα λίγος μπροστά σε Εκείνη που την επισκέπτεται κάθε βράδυ!
Βγήκα από τον θάλαμο με δάκρυα στα μάτια για την Παναγία του Αυγούστου, και σκέφτηκα: ίσως αυτός ο άνθρωπος να μην είναι τελικά ούτε μόνος, ούτε φτωχός. Γιατί είχε εμάς για λίγο και Εκείνη για πάντα.
ΥΓ
Εσύ που διαβάζεις τώρα τις πέντε αράδες μου, μη βιαστείς να με κρίνεις για αυτά που σου γράφω! Απλά ήθελα να σου πω για άλλη μία φορά ότι η Παναγία δεν ξεχνάει κανέναν μας! Όπου και να βρισκόμαστε, σε όποια κατάσταση κι αν περνάμε, όποιον σταυρό κι αν κουβαλάμε!
Αύγουστε αργείς;